صفحه ها
دسته
دوستان
محله های دنیای مجازی
به خواندنش می ارزد
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 10562
تعداد نوشته ها : 26
تعداد نظرات : 1
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان

از آن دم کآدم اندر عالم آمد              به دنبالش ملولی همدم آمد

بلا از آسمان آمد فرود و                    به صحرای دلش سیل غم آمد

ندیده خود زهستی رنگ شادی     به تن اندوه و جان را ماتم آمد

اگر چه در بیابان زیر پای             ذبیح اله صفای زمزم آمد

به روز واقعه خاموش و بی تاب         قمر از آسمان علقم آمد

رها از جور دوران چند نالی     نوشتن را قلم قوت کم آمد

دسته ها :
يکشنبه بیستم 11 1387
          وقتی که از آسمان آتش می بارید تن خسته کوچه زیر پیراهن سیاهش می سوخت. هیچ رهگذری حال او را نمی پرسید  و کوچه تنهای تنها بود. هنگـامی که به یاد روزهــــــای گذشته می افتاد، آه از نهادش بلند می شد . کوچه  در حسرت پوشیدن پیراهن گل بود ؛ مثل  ایام  قدیم ؛ کاش یکبار دیگر میشد... اما...خنجری بار دگر سینه او را شکافت.آه... کوچه از رویا بیرون آمد.دررگهای خشکیده  او دگر هیچ نبود.جراح آمده بود تا با قلبی که خود ازفولاد ساخته بود ، خون پس مانده  را در رگهای  کوچه به جریان اندازد. اما این کوچه دیگر کوچه نبود.
دسته ها :
شنبه دوم 9 1387

ای دوست تو ای ساکن دنیای مجازی 

                            جادو شده ای سخت در این شعبده بازی

دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387

خون دل است که می اش نام کرده اند

 

این سرخ وش که در جگر جام کرده اند

 

گور است این دخمه چارگوش دور تو

 

کاشانه اش اگر چه دلا نام کرده اند

 

در انحصار کسی نیست عاشقی

 

ای در حصار خویش تو را خام کرده اند
دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387
کو دیده که از هجر تو تر نیست

کو چهره که از غمت چو زر نیست

بس مانده ز تو فتاده از پا

بس رفته پی ات کز او خبر نیست

فریاد زدی که هان بیایید

از بانگ تو کو کسی که کر نیست

گشتند جهان و برنگشتند

ای وای از آن کسان اثر نیست

دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387
کویری خشک و سوزان جان من بی                 ز دنیا مـــــــــــاتم  و  غم آن  من  بی

تو که حیـــــــــــرون منو تنها گذاری                 ندونی تــــــــــــــــافلک افغان من بی

 

ته لاله  کوهســاری مو گل جو               مو دور افتاده خارم ته  سمن بو

چرا سرگشته هر کوه و دشتم               بنـــــــــازم قامتت آخر ته ام گو

 

ز خون پاک تو صحراست رنگین     همه یـــــاران یکدل زار و غمگین

کجـــــــــــا رفتی تو ای آرام جانم      به دوشم چون کشم این بار سنگین

 

به نعش غرق خونم باز جان ده     به کوه و دشت و هامونم امان ده

امان از محنت و داد از غریبی     به چشمان راه جیحونم نشان ده

 

خدایا عمر مو دیــــــگر تمومه         خورم غم پس چرا یارم نیومه

کفن خونین سوار اسب چوبین         ولی بــــاز ای خدا او آرزومه

 

به خــــاک مو اگر روزی بیایی      که عقده روح رنجورم گشایی

بپاشون آبی از گوشه دو چشمت     که گرد از گور تاریکم زدایی

 

شو و مو در بیــــابون یاد خونه        خدایـــا دردمو یــــــــارم ندونه

شو تاریک و یخبندون و چشمی        که اشکش سوی دریاها روونه

دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387
    در سکوتی مبهم جان و دل را به خریداری جنون برده ام. آوار ظلمت بر سر اندیشه ام فرو ریخته  و روانم با غمی ناشناس در آمیخته. یک پایم در اینجا و یک پایم  نیست. بنیان هستی ام متزلزل است  و شور و سرمستی ام منفعل. سبزی هیچ سرو و سرخی هیچ لاله ای در پیاله ادراکم نمی گنجد. مات و مبهوتم  و قرین سقوط.نردبان عقلم مرا به معراج رهایی نمی برد و بالهای عشقم هم به دیار سرسپردگی. تو گویی طبل غازی ام در این بازی. چشمهایم بینای تاریکی و گوشهایم شنوای خاموشی است; به حریمی ره نمی برم ودر حریمم چیزی نمی بینم.چه بگویم که قلبم از این بی بنیادی گرفته است.
دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387

آواره منم آنکه به جــــــــایی نرســــیده                 درمانـده مــــــــنم از همه کس آنکه بریده

کویی که نســـــیم فــــرح از او نگذشته                جویی که در آن گشته روان خون دو دیده

اینجــــا نفسی عشق به ما رو نگشــــاده                اینجــــــــــــا کسی از مهر کلامی نشنیده

دسته ها :
پنج شنبه سیم 8 1387
X